Press

Στα Ελληνικά | Auf Deutsch

Γιώργος Σαρηγιάννης – Τέταρτο Κουδούνι
“Τυχερός ο Θανάσης Τριαρίδης. Τα «εγκεφαλικά», ίσως, αλλά πάντα ενδιαφέροντα έργα του που ‘χουν μια κρυμμένη θεατρικότητα, πάντα, μέχρι τώρα, έχουν πέσει σε καλά σκηνοθετικά χέρια που ώθησαν τη θεατρικότητα αυτή στην επιφάνεια μ’ επιτυχία.. Την ίδια καλή τύχη είχε τώρα και το «Lebensraum». Τα σκηνοθετικά χέρια, αυτή τη φορά, ήταν πολύ νεανικά. Αλλά και πολύ άξια: η 29χρονη Κύπρια Έλενα Σωκράτους. Τάλαντο! Αυτό το δηλητηριώδες «παιχνίδι» θανάτου που ζητάει την «επέμβαση» του κοινού έγινε θέατρο ασπαίρον κι η σκηνοθεσία κατάφερε να δέσει στενά, με τρόπο απαράμιλλο, δυο εντελώς διαφορετικούς ηθοποιούς: ο ήδη γνώριμός μας Κωστής Καλλιβρετάκης, ώριμος πια, στην καλύτερη, σίγουρα, στιγμή του, μ’ ενέργεια εκρηκτική, κρατάει στα χέρια του και κατευθύνει δεξιοτεχνικά την παράσταση με πανάξιο παρτνέρ -στην αρχή νόμισα πως, όντως, είναι θεατής, γιατί τον ανεβάζει στη σκηνή απ’ την πλατεία, τόσο πειστικός είναι- τον Κωνσταντίνο Γεράκη. Αποδοτικότατο, εξαιρετικό δίδυμο! Η παράσταση ανέβηκε στο Βερολίνο, στα γερμανικά κι ύστερα ήρθε στην Ελλάδα, σ’ ελληνική εκδοχή, με τους ίδιους ηθοποιούς. Παίχτηκε στο «Θησείον», όπου και την είδα, για τέσσερις βραδιές με φίσκα το θέατρο, τόσο ώστε την τελευταία βραδιά να δώσουν και δεύτερη, έκτακτη, παράσταση, από σήμερα παίζεται στη γενέθλια του Θανάση Τριαρίδη Θεσσαλονίκη, στο «Blackbox», κατόπιν θα πάει Πάτρα, Λευκωσία, στη γενέθλια της Έλενας Σωκράτους Λεμεσό κι είμαι σίγουρος ότι θα ξαναγυρίσει εδώ. Αξίζει να τη δείτε!”

Σάββας Πατσαλίδης – Athens Voice
“Κι αν αναγνωρίζω κάτι στην προσέγγιση της νεαρής Κύπριας σκηνοθέτριας Έλενας Σωκράτους, είναι ακριβώς η αγωνιώδης προσπάθειά της να ντύσει το τελικό κείμενο της περφόρμανς με την αύρα της θεατρικής παροντικότητας. Να το κάνει ακαριαίο συμβάν. Πρέπει να μόχθησε. Και φάνηκε. Και εν πολλοίς ανταμείφθηκε. Σκηνοθεσία: Έχοντας στη φαρέτρα της λύσεις που αλίευσε μέσα από τους γνώριμους κανόνες του μεταδραματικού θεάτρου, έστησε μια παράσταση αυξημένης ετοιμότητας, μια παράσταση η οποία συναιρούσε απλότητα, στα σημεία φωτερή, και εφιαλτικότητα, αφηγηματικότητα και δράση. Καλύπτοντας ικανοποιητικά την απόσταση ανάμεσα στο πρόσωπο και το προσωπείο του θεάτρου, το εδώ και τώρα της βιωμένης εμπειρίας και το εκεί και τότε της αφήγησης, κράτησε εντός του σκηνοθετικού της βεληνεκούς τους θεατές. Ήταν προφανές ότι τους ήθελε συνοδοιπόρους στα μονοπάτια του φόβου. Και το επέβαλε εξαρχής, επιλέγοντας έναν, υποτίθεται, ανυποψίαστο θεατή για πειραματόζωο. Κίνηση ματ, γιατί αμέσως-αμέσως έβαλε όλους τους θεατές στην πρίζα, αφού όλοι περίμεναν πως με την ολοκλήρωση των δεκατριών λεπτών (τόση ήταν η διάρκεια του πειράματος), ακολουθούσε καινούργια κλήρωση, οπότε το ενδεχόμενο να πέσει ο «πέλεκυς» στο δικό τους κάθισμα ήταν υπαρκτός. Κάπως έτσι καθορίστηκε και η γωνία όπως και η ψυχολογία της θέασης, που σαφώς επηρεάστηκε και από τον τρόπο που χρησιμοποιήθηκε η μεγάλη υδρόγειος σφαίρα στο βάθος της σκηνής του Black Box, όπου στο κάθε άγγιγμά της, ένας εκκωφαντικός πυροβολισμός διεμβόλιζε την ατμόσφαιρα με κατεύθυνση την πλατεία. Στα τυφλά. Έτσι, άλλωστε, λειτουργεί η βία: στα τυφλά και όποιον πάρει ο χάρος. Συμπέρασμα: μια περφόρμανς η οποία, χωρίς χαριτωμενιές, ανούσια κολπάκια και τσαλιμάκια, κατάφερε να μπολιάσει στη δοκιμιακή και κατά τόπους δύσκαμπτη φυσιογνωμία του κειμένου του Τριαρίδη την αναγκαία θερμοκρασία σανιδιού ώστε να επικοινωνήσει ευεργετικά.”

Ειρήνη Μουνδράκη – Greek Play Project 
“Η παράσταση που έστησε ήταν μια αποκάλυψη καθώς κατάφερε να βρει και να δώσει την  απαραίτητη ισορροπία ανάμεσα στη φιλοσοφική φύση του έργου και τη σκηνική πραγμάτωσή του. Το προίκισε με χιούμορ, έδωσε χαρακτηριστικά και περισσότερες διαστάσεις στα δύο πρόσωπα του έργου, έπαιξε με το κοινό και το μυαλό του (συνεργασία στη δραματουργία του Γεράσιμου Μπέκα). Έστησε ένα θέατρο μέσα στο θέατρο και στη συνέχεια προσπάθησε επιτυχώς να ανατρέψει εκ των έσω τη σύμβαση. Πόσο τελικά ο άνθρωπος σέβεται την ανθρώπινη ζωή και πόσο εύκολο είναι να γίνει θύτης;  Και το κοινό, που αμέριμνο παρακολουθεί τα επί σκηνής τεκταινόμενα δίχως καμιά ευθύνη, τι θα κάνει όταν καλείται να αποφασίσει για την τύχη των συνανθρώπων του, ιδίως όταν το αποτέλεσμα της πράξης του δεν επηρεάζει άμεσα τη δική του ζωή; Στην προσπάθειά της είχε πολύτιμους αρωγούς τους δύο ικανότατους ηθοποιούς της. Πιστεύω πως η παράσταση αυτή σε υπαρξιακό, φιλοσοφικό και θεατρικό επίπεδο πέτυχε απόλυτα στον διάλογο μεταξύ δύο χωρών που βρίσκονται σε τελείως διαφορετική συνθήκη ύπαρξης και αναζήτησης. Το θέατρο στα χέρια των νέων αυτών ταλαντούχων παιδιών έγινε μια γέφυρα επικοινωνίας και ένα μέσο αφύπνισης και προβληματισμού χωρίς να το κραυγάζει. Μια συνεργασία που αξίζει να έχει συνέχεια.”

Γιώργος Σαββινίδης – Φιλελεύθερος
“Ο Τριαρίδης, ιδεολογικά, «βγάζει σπυριά» με την έννοια της Απόλυτης Αλήθειας. Έτσι, δεν θα είχε καμιά αντίρρηση να δει την καλλιτεχνική ομάδα να κάνει παρεμβάσεις στο έργο, που ούτως ή άλλως είναι ένας πολυεπίπεδος νοηματικός λαβύρινθος. Οι παρεμβάσεις ήταν αρκετές, βαθιές και όπως αποδείχτηκε εξαιρετικά εύστοχες. Η Έλενα Σωκράτους δεν θέλει απλώς το κοινό ενεργητικό και θορυβημένο. Το θέλει συνένοχο στο καλό ή το κακό. Γι’ αυτό επιδιώκει και τη συζήτηση μετά το χειροκρότημα. Γι’ αυτό και ήθελε σε κάθε πόλη διαφορετικοί κομπάρσοι να κρύβονται μέσα στο κοινό. Επιτυγχάνεται έτσι η πραγματική συμμετοχή, η πιο άμεση τριβή με το πνεύμα της προσπάθειας. Εξωφρενική είναι και η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου των Κωστή Καλλιβρετάκη και Κωνσταντίνου Γεράκη. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Τα ετερώνυμα υποκριτικά χαρακτηριστικά τους έλκονται με απόλυτη φυσικότητα. Οι συντελεστές μελέτησαν τα επιστημονικά ερεθίσματα που προέρχονται από γνωστά ψυχολογικά πειράματα, νοητικά προβλήματα δεοντολογίας και τις θεωρίες του Γουσταύου Λε Μπον για την ψυχολογία του όχλου. Επέλεξαν να τονίσουν τη διάρρηξη της θεατρικής σύμβασης, εμπλέκοντας το κοινό από το φουαγιέ ακόμη, όπου κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι η παράσταση έχει ήδη αρχίσει. Το υποκείμενο του πειράματος είναι ένας από εμάς. Και παρότι γρήγορα συνειδητοποιούμε ότι είναι ηθοποιός, βρίσκει πάλι τρόπο να μας ρίξει στην παγίδα: πραγματικό πειραματόζωο παραμένουν οι θεατές ως σύνολο. Κι όλοι κατά κάποιον τρόπο κρατούν στο χέρι ένα πραγματικό πιστόλι, που κατά τον Τσέχωφ, πρέπει οπωσδήποτε να εκπυρσοκροτήσει. Εσείς πού θα το στρέφατε;”

Auf Deutsch